آموزگار صبور

راه را انجام در ناکامی است                  نام نیک مرد در بدنامی است

زان که گر باشد درین ره کامران           صد  منی سربرزند  در یک زمان*

بی هراس از ناکامی و بدنامی به مهرورزی کوشیدی، چون آموزگار صبوری که با جانش می آموزد.

اکنون نگاه تو از پوست من عبور کرده و از استخوان گذشته است، در رگ و خونم نشسته، در جانم جاری شده است. 

اینک تو چون آینه ای شفاف بازتاب تلالو جاودانه رحمت پروردگاری در زندگی من. آینه ای فارغ از زنگار زمان.

اینک تو و درس تو  همواره زنده اید در زیستن من، بی آشوب مرگ، بی وسواس جنجال!!

                  *****************************************

پ.ن: هرساله آسمان نیز به افتخار جانفشانی تو نورباران می کند زمین را.

 پ.ن١: تولدت مبارک پسرکوچولویی که فکر میکنی اگه کسی در مکه بر اثر آنفولانزا بمیره یه راست میره بهشت.

* عطار نیشابوری. منطق الطیر

/ 0 نظر / 7 بازدید